Reisverslag

Eric, 30 oktober 2008
Nederland Abu Dhabi (vliegveld)

En weer terug!!

7 maanden verder en ik zit nu op het vliegveld in Abu Dhabi te wachten. Ik zie dat ik iets vertraging heb, maar dat ben ik inmiddels wel gewend. Zou dit zo blijven als ik weer in het europeese ritme zit? Heleen is net vertrokken. Zij vliegt vanaf hier met KLM naar Amsterdam. Ik vlieg met Etihad naar Frankfurt waar Thijssie en Annelies me komen ophalen. Ik heb er ontzettend veel zin in om hun weer te zien en kijk uit naar de rit naar Apeldoorn en vervolgens het gezicht van pa en ma. Het zou me niets verbazen als ze het door hebben, maar ik heb tot nu toe niet verteld dat ik vandaag naar huis kom. Antwoorden gister nog wel een sms van ma dat ik nu geen tijd had om te Skypen (dat was waar) en dat ik woensdagavond weer thuis was om even bij te kletsen (da’s ook waar!!). Mijn eerdere plannen om naar Nepal en India te gaan heb ik gecanceld. Er waren een aantal zaken die mij weerhielden, namelijk een visa voor India welke je van te voren moet regelen in Sri Lanka. Dit levert op zich geen probleem op, maar het zou me wel 2-3 dagen kosten en dan hopen dat ik het binnen 4 dagen kon krijgen. Normaal staat er 10 dagen voor. Ik had al wat rond gebeld en het zou even afwachten worden. Ja, boek je dan een ticket? Daarnaast had ik een enorme berg spullen, daarover zo meer. Ik had al een ticket van Mumbai naar Frankfurt geboekt en mijn trip gepland. Maar deze heb ik geannuleerd en toen gelijk een enkeltje Colombo – Frankfurt geboekt voor vandaag. Je kan niet alles, het voelde goed en deze ervaring is misschien ook wel even genoeg. Na twee jaar weer eens terug naar Sri Lanka en misschien dan alsnog. En anders ………….. dan niet!!

In Colombo Airport legde ik mijn tas op de weegschaal om in te checken. Twee tassen, mijn rugzak met wat kleding (het meeste heb ik achtergelaten en aan de jongens gegeven), boeken, laptop en schoenen , en een weekendtasje met wat souvenirs, een fles Arrack Old Reserve en wat kleine dingen. Dan nog een rugzakje voor mijn handbagage met een Sudoku, fototoestel, etc……….. TOTAAL GEWICHT: 40 kg. What the fuck? Ik mocht maar 20 kg meenemen en voor elke kilo moest ik omgerekend circa € 20 betalen. Dat is inderdaad € 400!!!! Leken mij toch wat dure souvenirs worden. Gelukkig was Heleen daar en die had nog wel wat ruimte, dus wij overpakken. Ze moesten me vervolgens wel hebben en bleven tot de laatste kilo zeiken. Ze gingen nu zelfs mijn handbagage wegen, welke niet meer mocht zijn dan 7 kg. Na een half uurtje overpakken ging Heleen met een handbagage van 15 kg het vliegtuig in (), heb ik ook nog wat kunnen sjoemelen en heb ik 2 kg betaald. Vervolgens was het vliegtuig maar voor de helft gevuld. Maar het was natuurlijk mijn eigen stomme schuld. Welke eikel gaat er nu 40 kg inchecken. Maar alles is mee en het is nu goedkoper dan per express.

Gisteren hadden ze voor mij speciaal een diner geregeld in Baddegama. Lekker orgineel Rice & Curry, maar wel weer erg lekker en gezellig. Fijn een Arrackje erbij en een schitterend kado van Nimal en het team. Het is een stalen plaat met daarin een afbeelding van de Kandy perehera gedrukt. Nimal vertelde dat de olifant op deze afbeelding staat voor kracht en onvermoeibaarheid en dat de dansers staan voor energie en saamhorigheid. Daarnaast is de persoonlijke noot erg gemeend. Na een erg gezellig diner ging we met een busje vol naar Unawatuna. We hebben hier langer over gedaan dan normaal en dit kwam omdat Nimal (chauffeur) soms drukker was met meezingen en trommelen op het stuur dat met rijden. Sommige stukken reden we 10-15 km per uur en maar zingen en trommelen met z’n allen. Geweldige laatste rit vanuit Baddegama. In Unawatuna waren er nog meer vrienden (Anne, Tracey, Marga, Upul, Sudesh, Ruwan, Ajith, Ranil, Ravi, deel team NDF, Hansini, Duminda, Indika, en nog meer) om nog even een Arrackje te drinken. Een bescheiden, maar gezellige borrel, precies waar ik van hou. Kalou was ook mee en dat vond ik wel erg mooi. Kalou is de timmerman uit Baddegama die wij veel werk hebben bezorgd. Hij heeft ons weer veel last bezorgd, dus stonden we weer quiet. Haha!! Gekheid, hij heeft best goed werk geleverd, maar het ging wel moeizaam. Ik bleef erop zeiken totdat het goed was. Ik zag aan hem dat hij me af en toe niet kon zien. En we konden geen zin met elkaar wisselen vanwege de taalbarrière. Uiteindelijk is hij blijkbaar gaan inzien dat hij gewoon moet voldoen aan de vraag van zijn opdrachtgever en we gingen elkaar waarderen. Ik waardeerde hem vooral omdat ik zag dat hij wel zijn best deed en met name om zijn persoon. Ook dit is een hele goede man die duidelijk het beste voor heeft met zijn kinderen. Alleen wel een echte Sri Lankaan. Dit klinkt wat discriminerend, maar ik bedoel te zeggen dat afspraken en afwerking niet voorkomen (/ -kwamen) in zijn vocabulaire. Uiteindelijk heeft deze man mij drie dagen terug uitgenodigd voor een diner bij hem thuis. Eerst was ik toch wat sceptisch, maar zag uiteindelijk dat hij dit deed vanuit waardering voor mijn werk en mij daarvoor wou bedanken. En het was erg gezellig!!

En dan Nimal. Nimal is een speciaal persoon en een goede vriend geworden. Een self-made man uit de rural area van Sri Lanka. Hij heeft NDF opgezet en werkt met mensen die niet direct super hoog gekwalificeerd zijn. Nadeel is dat de kwaliteit dus niet altijd direct goed is, wat ons dan weer frustreert. Voordeel, en doel/visie van Nimal is, dat deze mensen zichzelf kunnen ontwikkelen. Met zijn mensenkennis kan hij wel mensen selecteren die de capaciteit en houding hebben om zich te ontwikkelen. De laatste dagen heb ik het team aan het werk gezien in de bakkerij om de interne organisatie, met name administratie, op te zetten. Stuk voor stuk eerlijke en goede mensen en die haal ik er inmiddels ook wel tussenuit.
Verder mist Nimal ook bepaalde capaciteiten, zoals we allemaal niet alles kunnen, waar we in het project ook tegenaan zijn gelopen. Het maakt Nimal speciaal dat je hier gewoon met hem over kunt praten en dat hij ook wil blijven ontwikkelen. Ik besef me heel goed dat ik nu weer op weg ben naar mijn toekomst in Nederland en dat Nimal binnen het huidige (verrotte) systeem moet blijven werken. Menig Sri Lankaan wordt hierdoor ontmoedigd, maar Nimal handelt dit al 20 jaar. Ja, het was mooi met Nimal. Wat hebben we veel zitten praten en gelachen over het werk, vrouwen, politiek en soms over niets als we een biertje later waren. Thanks Nimal!!! We zullen blijven samenwerken en van elkaar blijven leren.

Nog twee uurtjes en ik vlieg naar huis. Het is me de afgelopen dagen al regelmatig gevraagd wat het eerste is dat ik ga doen als ik thuis ben. Inmiddels weet ik het, denk ik………ik denk dat ik eerste eens een dikke warme trui ga aantrekken. Vanmorgen zat ik nog in de zon op het strand. Het was al een dikke 30+, dus dat zal wel even wennen zijn. Daarna ga ik eens een bakkie doen bij mijn ouders, een foto van mijn moeders hoofd maken als ik weer voor haar sta, broodje kaas eten en weer eens normaal het journaal kijken. Verder kan ik uitkijken naar een goed potje voetbal (kijken), op de racefiets of mountenbike weg, de laatste muziek checken, de kroeg in en onder het genot van bijpraten met mijn vrienden, Marieke en haar ouders eens opzoeken, bij oma bakkie doen en naar Eindhoven Harolds kamer bekijken. Dan kan ik toch niet anders dan er naar uitkijken om terug te gaan!!! Ik ga inchecken!!

Foto's bij reisverslag

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via Hallobuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag